Happy 2015.

Gisterenavond, oudejaarsavond, overviel me plots de gedachte: waar is de tijd? Waar is dat ogenblik gebleven, waarop iedereen ‘angstig’ aftelde naar de komende IT-bom, en er aan de oudejaarstafel haast enkel over de milleniumbom werd gepraat. Misschien kunnen we morgen geen van allen nog benzine tanken, zegden we. Geen geld uit de muur halen, niet telefoneren, geen tv kijken, het licht niet meer aansteken… Sommigen deden er wat lacherig over, maar toch. Want de media hadden tenslotte moeite genoeg gedaan om ons bang te maken, en helemaal mislukt waren ze niet. Ze hadden toch 'specialisten' geraadpleegd, 'experts', 'kenners' die het allemaal kwamen beamen, professoren allerhande die vochten om aandacht en die elkaar allemaal kritiekloos nabauwden… Het vergaan van de wereld verkocht toen net zo goed als nu.
In retrospect? Een storm in een glas water, dat was het. In een jeneverglaasje. En een paar haaien, die grijnzend en met een volle beurs verdwenen in het grijze water.
Gisteren realiseerde ik me echter ineens… dat die milleniumhistorie al wel (14) 15! - dank je, Charles - jaar geleden is.
V
ijftien!
Vijf
tién!
Onwaarschijnlijk toch. De tijd lijkt alsmaar sneller te gaan. Ofwel worden we ouder. :-)
Gisterenavond dacht ik, na de confrontatie met de snelheid van de tijd, nog iets anders - al was ik dan waarschijnlijk al wat beneveld. Misschien gebruik je beter elke dag die je hebt, en zo volledig mogelijk. Geniet ervan, in de mate van het mogelijke, en laat het torsen van de zorgen van de wereld af en toe ook eens over aan Atlas. Laat de media rustig de ellende verder blijven aanprijzen en verkopen als zoete broodjes. Dat betekent toch nog niet dat ik die ook moet kòpen? Neen, toch?
Life is too short.
Vandaar: ik wens jullie allemaal een zo zorgeloos mogelijk jaar. Laat jullie niet bang maken! :-)

An optimist stays up to see the New Year in. A pessimist waits to make sure the old one leaves.

Bill Vaughan