Toneel

Over een tiental dagen gaan we in première.
Nu ja. We. Eigenlijk ze. De spelers. De acteurs. Want voor een regisseur is zo'n première toch net dat beetje anders. Je kan het nog het best vergelijken met een voetbaltrainer. Die kan oefenen en herhalen en uittekenen en verklaren zoveel hij wil, op het veld moeten de spelers het doen. Als trainer kan je nog iemand vervangen, maar meer ook niet. Je impact tijdens het spel is redelijk klein. Als regisseur heb je die mogelijkheid niet eens. Zodra de zaallichten doven, is het 'alle macht aan de acteurs'.
Het zijn de spelers die het moeten doen.
Spelers. Nog iets dat toneel en ploegsport met elkaar gemeen hebben: het element 'spelen'. Het is een spél. En spelen doe je in de eerste plaats om je te amuseren. Omdat je het grààg doet. Omdat het je een fijn gevoel geeft. We spelen allemààl graag. We zijn tenslotte niet voor niks afkomstig van de apen. Toch? Trainingen, repetities, moeten dus in de eerste plaats aangenaam en amusant zijn. Vermoeiend? Ja, natuurlijk. Uiteindelijk hebben de meeste amateurs een fulltime job, en nemen ze het repeteren 's avonds erbij. Maar tegelijk genereert zo'n repetitie ook vaak extra energie, zeker als het om een komedie gaat. Zelfs in die mate dat je na de repetitie nog wat tijd nodig hebt om 'af te winden'. Slapen lukt het eerste half uur vaak niet. Teveel adrenaline.
Er zit iets fundamenteel bevredigend in het als groep naar een gezamenlijk doel werken. Natuurlijk zijn we allemaal individualisten, en dat individualisme wordt door de multinationals via de media voortdurend benadrukt en gestimuleerd. Maar het sàmen een goede voorstelling spelen laat op de een of andere manier toch een 'dieper' gevoel van tevredenheid na. Iets dat appelleert aan een fundamentelere nood. ‘Samen’ zit òòk in onze genen. Het laat mooie herinneringen na, die je lang koestert.
Vraag acteurs maar eens naar hun anekdotes. Zodra ze beginnen te vertellen, stoppen ze niet meer.
Een komedie spelen is natuurlijk wel genadeloos. Het publiek lacht, of het lacht niet. Een toeschouwer die na twee uur ijzige stilte tegen een acteur zegt dat hij ‘zich rot heeft geamuseerd', is niet echt geloofwaardig. En je weet het nooit vooraf.
Maar: wij hebben ons tijdens de repetities wel goed geamuseerd. Fijne groep, ontspannen, elke repetitie telkens wel een moment waarop de lach de boel blokkeert... En dat zal het publiek ongetwijfeld voelen. Het speelplezier zal er zijn, daaraan twijfel ik geen seconde.
Natuurlijk is het op dit ogenblik spannend. De druk stijgt, want over een tiental dagen is het zover. Maar ik heb echt al goed gelachen.
Nu jullie nog. :-)

http://www.vaarttheater.be


The most difficult character in comedy is that of a fool, and he must be no simpleton who plays the part.
Miguel De Cervantes