Boekpresentatie

Mijn nieuwe roman, Bewijs het maar, is eindelijk officieel voorgesteld. Hij is nu 'verkrijgbaar in de betere boekhandel,' zoals men dat dan zegt. In de boekhandel tout court, eigenlijk, want zoveel boekhandels zijn er in Vlaanderen niet meer. De boekensector heeft dringend wat aandacht nodig, in tegenstelling wat sommigen beweren. Maar ja, Vlaanderen en cultuur...
Zo'n presentatie is natuurlijk een fijn moment. Als je twee jaar aan iets hebt gewerkt, krijgt het ogenblik waarop je het eindelijk kunt voorstellen aan de buitenwereld iets van een apotheose, een hoogtepunt. Iets feestelijks ook, vergelijkbaar met de geboorte van een kind. Wat het op een bepaalde manier ook is, natuurlijk.
En toch...
Toch veroorzaakt zo'n feestelijke avond ook telkens opnieuw frustraties bij ondergetekende.
Frustratie één: je wil op zo'n avond eigenlijk met iedereen een praatje slaan. In de meeste gevallen heb je de betrokkenen al even niet meer gesproken of gezien en wil je bijpraten. Verder dan 'hoe gaat het ermee?' kom je echter niet. De volgende gasten zijn er al, mensen waarmee je ook even een praatje wil slaan, en je belandt in een naadloze spiraal die in haar eigen staart bijt. Vermits er na de offciële inleiding meteen een signeersessie volgt, is de avond voorbij voor je het weet, en blijf je met het gevoel achter dat je onvoldoende aandacht hebt besteed aan... zowat iedereen. Zelfs als er tijd overblijft, probeer je van groepje naar groepje te cruisen, maar het tijdsbestek en het aantal groepjes zorgt haast per definitie voor oppervlakkige gesprekken. Wat op zijn beurt dan weer resulteert in frustratie.
Frustratie twee: de beperkingen die een zaal je oplegt. Het is namelijk niet zo eenvoudig om een zaal te vinden waar een voldoende groot aantal mensen binnen kunnen, én waar je de catering in eigen handen kunt houden. Als je honderd gasten hebt, maar de catering blijft in handen van de eigenaar van de zaal, en die vraagt caféprijzen, dan wordt dat voor een kleine auteur als ondergetekende onbetaalbaar. De catering zelf doen (en financieren) is de enige oplossing. (Als er mensen zijn die zalen kennen in het Antwerpse waar eigen catering kan...)
Frustratie drie: als een zaal bijvoorbeeld maximum honderd mensen kan/mag bevatten, wordt het probleem meteen wie je wel en wie je niet uitnodigt. Een dilemma. Onmogelijk om een bevredigende oplossing voor te vinden. Je wil eigenlijk iederéén uitnodigen. De enige oplossing daarvoor is echter een zaal vinden die groot genoeg is, én waar je de catering zelf kunt doen. En kom je meteen bij frustratie twee terecht. Mijn excuses dus aan iedereen die ik wilde uitnodigen, maar niet kon uitnodigen. Volgende keer - als die er ooit komt, natuurlijk - zorgen we voor een oplossing.
Frustratie vier: namen. Als je een visueel geheugen hebt zoals ik, maar nauwelijks namen kunt onthouden, dan is zo'n avond, en zeker de signeersessie, een hopeloze zaak. Mensen die je al je hele leven kent, wiens naam je bij wijze van spreken dagelijks uitspreekt, moet je ineens vragen voor wie je het nieuwe boek mag signeren. Soms levert dat hilarische toestanden op, maar meestal besteed je meer tijd aan verontschuldigingen dan aan het signeren zelf. De oplossing die ik daarvoor bedacht had, werkte echter grotendeels wel. Ik heb me vooraf publiekelijk verontschuldigd omdat ik geen namen kan onthouden, en dat creëerde een wat lacherig sfeertje rond het probleem. Het genereerde zelfs ludieke oplossingen - mensen die hun naam op een papiertje schreven en dat omhoog hielden wanneer ze bij m'n tafeltje verschenen - wat het gevoel van frustratie dan toch enigszins temperde. Waarvoor opnieuw dank.
Maar natuurlijk is er niet alléén frustratie. Er is tegelijk ook het overweldigende gevoel van dankbaarheid en trots. Zoveel mensen die erbij wilden zijn. Een forse, geconcentreerde dosis Aandacht en Appreciatie.
Altijd fijn. Toch?
En ja, de inleider die het boek op zo’n feestelijke voorstelling presenteert, speelt een belangrijke rol. Hij/zij bepaalt mee de sfeer die er de rest van de avond zal hangen. En ik kan met een gerust hart beamen wat heel veel aanwezigen me achteraf vertelden: Patrick Van Gompel was een schitterende inleider. Klasse. Waarvoor dank.
Bewijs het maar. :-)


There's no life without humour. It can make the wonderful moments of life truly glorious, and it can make tragic moments bearable.
Rufus Wainwright