Filosofische bui

Tijdens mijn ochtendlijke wandeling ben ik zowaar overvallen door een filosofische bedenking.
Waren het de fluitende vogels in het bos? Was het de zon, die een maartse poging deed om haar reputatie waar te maken? Waren het de ontluikende knoppen aan bomen en struiken, die zich zo stilaan door niks meer willen laten tegenhouden?
Hoe dan ook, de bedenking was er ineens. En hoewel ik geloof in de wonderbaarlijke realiteit die associatie heet, zie ik niet zo meteen waar de aanzet tot de gedachte vandaan kwam. Maar goed.
Ik bedacht ineens dat de menselijke soort zich waarschijnlijk als enige levensvorm op aarde bewust is van het feit dat ze vroeg of laat zàl sterven. Al het andere leven op aarde realiseert zich dat volgens mij gewoon niét.
Waarom was ik eigenlijk ineens een beetje jaloers?
En waarom dacht ik ineens aan een appel? Want…
Misschien is het dat wel waar de appel in het scheppingsverhaal voor staat. Beséf van sterfelijkheid. Niet de sterfelijkheid zelf, maar het besef.
Origineel? Natuurlijk niet. Al honderden keren eerder gedacht. Duizenden keren, zeg maar. En toch...
Ik zag een hond rond een boom dartelen en snuffelen, en ik maakte me ineens de bedenking hoe gelukkig zo'n hond eigenlijk wel is. Het eenvoudige feit dat hij geen weet heeft van zijn finale toekomst verandert alles. Toch? Voor dat beest is er alleen het heden. Geen zorgen over de toekomst, over mogelijke kwaaltjes, over toenemende bedreigingen, over de rotvaart waarmee de natuur over de klif wordt geduwd... Niks.
Gewoon.
Lekker geurtje hier, onderaan die boom. Wat? Moet ik wachten? Waarop? Ah, is het weer zover? Tijd voor het baasje om mijn drol in een plastiek zakje stoppen. Nooit begrepen waarom het baasje dààrin geïnteresseerd is, maar goed. Ik snap wel meer niet van het baasje.
Denkt ie dan. Misschien.
Alleen… Zéker weten we het natuurlijk niet. Misschien hebben honden - en bij uitbreiding, alle levende wezens - wel veel meer talent voor filosofie dan mensen. Liggen honden in hun mand misschien wel de hele tijd te broeden op de zin van het bestaan. Misschien. Sommige zien er in elk geval wel zo uit. Al geloof ik het niet echt, eerlijk gezegd.
Zijn dieren slim? Reken maar. Hebben dieren een leervermogen? Reken maar. Hebben dieren een geheugen? Ja, hoor, sommige dingen kunnen iets 'triggeren' dat daarop lijkt. Zijn dieren zich bewust van de eindigheid van het leven?
Ik dénk het dus niet, eerlijk gezegd.
Alleen… Als ik bepaalde mensen bezig zie, kan ik me niet van indruk ontdoen dat die er zich evenmin van bewust zijn.
How stupid can you be? Very!

The stupid neither forgive nor forget; the naive forgive and forget; the wise forgive but do not forget.
Thomas Szasz