Jan 2015

Afscheid

De voorbije week afscheid moeten nemen.
Van haar die iedereen altijd groette met 'Hello, sunbeam.'
'Hallo, zonnestraal.'
Maar die zonnestraal was zij zelf. Altijd.
Nooit iemand gekend die zo koppig optimistisch bleef,
whatever happened. Die ondanks alles wat haar overkwam, systematisch elk ander uit de put probeerde te trekken die wat depri was, vanuit een soort natuurlijke, aangeboren reflex. Lust for life.
Je leeft maar één keer - haar slogan.
How true.
Nooit iemand gekend die zo onbedaarlijk kon lachen. Hoewel je wist dat haar persoonlijke gezondheidstoestand niet rooskleurig was, toch...
Toch lachte ze. Vaak buiten zichzelf. Ze genoot, ondànks...
Altijd. En dat was aanstekelijk. Ook altijd.
Het glas bleef namelijk halfvol. Altijd.
Nooit de volle betekenis van het woord 'hartverwarmend' zo aan den lijve ondervonden dan wanneer we hen bezochten. Ze stond altijd klaar voor een ander. Letterlijk. Hartvervullend.
En van zo iemand moet je dan ineens afscheid nemen. Alsof zoiets kan.
Hoe doe je dat dan?
Niet dus.
Hoe vaak zeggen we niet: we zullen hem/haar nooit vergeten. Verworden tot een standaardzinnetje?
In dit geval luidt dat zinnetje net een beetje anders.
Bij haar is het geen kwestie van niet zùllen, maar van niet kùnnen.
En niet wìllen.
Wij kunnen, en willen, haar niet vergeten.
Nooit.
En dat is beloofd.


In the end, I decide that the mark we've left on each other is the color and shape of love. That is the unfinished business between us. Because love, love is never finished. It circles and circles, the memories out of order and not always complete.

Sara Zarr

Klimaatverandering.

Ik heb de voorbije week een nieuw woord geleerd.
Googol.
Neen, niet Google. Er is geen verband met de zoekmachine, al zou het kunnen dat de oorspronkelijke bedenkers van deze internetgigant zich bij het zoeken naar een naam hebben laten inspireren door de googol.
Volgens wat ik kon ontdekken, is
een googol hetzelfde als tien sexdeciljard.
Ah! Een googol heeft dus iets met sex te maken! Vertel, jongeman!
Nope. Mis.
Een sexdeciljard is een getal. Nu ja, tenminste, als een getal dat je je niet kunt voorstellen, nog een getal
is, natuurlijk.
Een sexdeciljard is een 1 met honderd(!) nullen.
Hier gaan we.
10000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000.
Een sexdeciljard, dus.
Moet elke scholier die op de examenvraag 'Hoeveel is een sexdeciljard?' 'veel' noteert als antwoord, niet beloond worden?
Om te proberen u een idee te geven hoeveel een googol eigenlijk is - een onderneming die gedoemd is te mislukken, dat weet ik, maar zijn dat niet de leukste? -  volgende vergelijking: een googol is groter dan het geschatte aantal deeltjes in het ons bekende universum.
Pauzeer even, en lees die laatste zin opnieuw.
Die scholier zat er er eigenlijk nog het dichtste bij, vindt u ook niet?
Een googol is onbevattelijk veel dus.
En wat lees ik nu?
De laatste 358 maanden waren allemaal warmer dan de gemiddelde temperatuur in de 20ste eeuw. (Dat is dus afgerond elke maand van de voorbije dértig jaar! Waarbij je dus ook nog moet incalculeren dat een aantal van die warmste maanden dat gemiddelde van de 20ste eeuw mee heeft opgetrokken!)
Wat lees ik nog meer? Dat volgens de wetenschappers de statistische kans dat dit feit toeval is, gelijk staat aan één op een googol.
Eigenlijk is de conclusie, eenvoudig geformuleerd: iedereen die zegt dat er geen enkel bewijs is dat ons klimaat nu opwarmt, dat dat vroeger ook gebeurd is maar dat we daar gewoon geen weet van hebben, en dat er dus geen enkel oorzakelijk verband is met ons huidige gedrag… De kans dat die mensen gelijk hebben, is dus 1 op 10000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000.
Ik heb struisvogels altijd al sympathieke beestjes gevonden, ja.

We don't want to go back to tomorrow, we want to go forward.

Dan Quayle.

Goed begin

Hebt u de voorbije week ook de bedenking gemaakt dat 2015 niet bepaald goed begonnen is?
Hebt u de voorbije week ook moeten vechten tegen het gevoel dat de boel uit de hand lijkt te lopen? Dat de vraag 'hoe lossen we dit samen op' stelselmatig vervangen wordt door een georganiseerde druk om 'kant' te kiezen? Wij of zij - er lijkt geen tussenweg meer.
Het is de schuld van de overkant. Punt.
Hebt u zich de voorbije week ook afgevraagd wat u eigenlijk nog openlijk mag zeggen, kùnt zeggen, zonder het risico te lopen dat er meteen iemand u met de vinger zal wijzen? Een stempel op u zal drukken, u zal indelen bij een groep? De stoute groep, die van de anderen. En u
en passant even de huid zal vol schelden, onder het mom van assertiviteit? De agressie neemt hand over hand toe. Of is dat maar een indruk? Denk je dat alleen maar, omdat je voortdurend overspoeld wordt met berichten over spectaculaire gebeurtenissen, en over agressie? Zit daar misschien een strategie achter? Of is het echt gewoon het gevolg van de domheid van hebzucht?
Hebt u zich de voorbije week ook afgevraagd of we misschien eens moeten proberen om onder die deels zelf opgelegde druk van 'ik moet meedoen' uit te geraken? Over alles een mening moéten hebben en ventileren, is misschien niet zo'n beste manier om met anderen om te gaan.
Hebt u zich de voorbije week ook afgevraagd of de ingebakken gedachte 'als ik de kans kreeg, deed ik het ook' op termijn misschien niet zo constructief is? Eerder fataal. Voor ieder van ons. En toch… Stiekem…
Alsmaar meer willen hebben, trouwens, brengt het slechtste boven in de mens. Dat zouden we ondertussen toch wel mogen weten. Er zijn genoeg voorbeelden. Meer dan genoeg.
Hebt u zich de voorbije week ook afgevraagd waarom wij als soort nog steeds niet in staat zijn iets te leren uit het verleden? Nog steeds niet? Nada. Niks. Noppes. Niente.
Hebt u zich de voorbije week ook afgevraagd wanneer iemand eens het lijstje met de populairste scheldwoorden publiceert?
Nummer één? Racist.
Wedden?

It has been said that democracy is the worst form of government except all the others that have been tried.

Sir Winston Churchill

School's out.

Vanmiddag viel het me weer op.
Nu moet ik eerlijk toegeven dat het me al jaren verwonderd hoe het mogelijk is. Ik bedoel, zowat elke ouder zegt ’s morgens toch tegen z’n kinderen: “Voorzichtig zijn. Zeker op straat.” Het huidige verkeer is zodanig hectisch en maf, dat je haast niet anders kunt dan hopen dat je kind gewoon plat geluk heeft. Elke dag opnieuw.
Iedereen is het daar over eens, denk je dan.
Geloof je dat echt?
Zo ja, ga dan op een ochtend, middag of avond eens aan een willekeurige schoolpoort staan, en observeer gewoon hoe het daar aan toe gaat. Je gelooft je ogen niet. Dezelfde ouders die ’s ochtends hun kinderen hebben aangemaand om vooral ‘voorzichtig te zijn op straat’, halen bij het ophalen van diezelfde kinderen nu de meest onwaarschijnlijke manoeuvers uit met hun auto, liefst zo dicht mogelijk bij de schoolpoort. Op of naast de straat, op of naast het fietspad, op of naast het trottoir, het maakt allemaal niet uit. Er wordt driedubbel geparkeerd en gescholden, kinderen moeten overal de straat oversteken om bij de auto van mama of papa te geraken, want het moet vooruit gaan, en de juf of leraar die probeert om de boel min of meer geordend te laten verlopen, wordt alsmaar meer als hindernis gezien, als vervelende bemoeial. Er wordt gedraaid en gekeerd dat het een lieve lust is, en iedereen vindt dat de anderen hem of haar voorrang moeten verlenen. Ikke ikke ikke, en de rest…
De jungle. Hoewel…
Als je sommige beelden ziet van waterplassen in die jungle, waar leeuwen en antilopen solidair naast elkaar staan te drinken, zonder dat de leeuwen de antilopen lastig vallen… Misschien is ònze jungle misschien wel een overtreffende trap van dé jungle.
Sorry, beestjes.
En als er dan iets misloopt… Dan staat iedereen klaar om met het vingertje te wijzen.
Naar de anderen.

Man...is a tame or civilized animal; never the less, he requires proper instruction and a fortunate nature, and then of all animals he becomes the most divine and most civilized; but if he be insufficiently or ill-educated he is the most savage of earthly creatures.

Plato (427 VC - 347 VC)

Happy 2015.

Gisterenavond, oudejaarsavond, overviel me plots de gedachte: waar is de tijd? Waar is dat ogenblik gebleven, waarop iedereen ‘angstig’ aftelde naar de komende IT-bom, en er aan de oudejaarstafel haast enkel over de milleniumbom werd gepraat. Misschien kunnen we morgen geen van allen nog benzine tanken, zegden we. Geen geld uit de muur halen, niet telefoneren, geen tv kijken, het licht niet meer aansteken… Sommigen deden er wat lacherig over, maar toch. Want de media hadden tenslotte moeite genoeg gedaan om ons bang te maken, en helemaal mislukt waren ze niet. Ze hadden toch 'specialisten' geraadpleegd, 'experts', 'kenners' die het allemaal kwamen beamen, professoren allerhande die vochten om aandacht en die elkaar allemaal kritiekloos nabauwden… Het vergaan van de wereld verkocht toen net zo goed als nu.
In retrospect? Een storm in een glas water, dat was het. In een jeneverglaasje. En een paar haaien, die grijnzend en met een volle beurs verdwenen in het grijze water.
Gisteren realiseerde ik me echter ineens… dat die milleniumhistorie al wel (14) 15! - dank je, Charles - jaar geleden is.
V
ijftien!
Vijf
tién!
Onwaarschijnlijk toch. De tijd lijkt alsmaar sneller te gaan. Ofwel worden we ouder. :-)
Gisterenavond dacht ik, na de confrontatie met de snelheid van de tijd, nog iets anders - al was ik dan waarschijnlijk al wat beneveld. Misschien gebruik je beter elke dag die je hebt, en zo volledig mogelijk. Geniet ervan, in de mate van het mogelijke, en laat het torsen van de zorgen van de wereld af en toe ook eens over aan Atlas. Laat de media rustig de ellende verder blijven aanprijzen en verkopen als zoete broodjes. Dat betekent toch nog niet dat ik die ook moet kòpen? Neen, toch?
Life is too short.
Vandaar: ik wens jullie allemaal een zo zorgeloos mogelijk jaar. Laat jullie niet bang maken! :-)

An optimist stays up to see the New Year in. A pessimist waits to make sure the old one leaves.

Bill Vaughan