Aug 2015

Herinneringen

Morgen ga ik een keertje terug naar mijn oude werkstek.
Nu ja, niet helemaal. Sinds ik gestopt ben, zijn de mensen met wie ik de laatste vijf jaar van mijn carrière gewerkt heb, verhuisd naar een ander gebouw. Dus helemaal terug naar mijn oude bureautje is het niet. Maar het scheelt dan weer niet zoveel. Ik moet in hetzelfde station van de trein.
Waarom ga ik een keertje terug? Omdat een fijne collega van toen op nu op zijn beurt met pensioen gaat, een afscheidsdrink geeft, en me heeft uitgenodigd.
Leuk toch?
Soms vraag ik me wel eens af wat er eerst komt, nostalgie of een selectief geheugen. Is nostalgie nu het gevolg van een selectief geheugen, of is het net omgekeerd: ga je bepaalde herinneringen ‘onbewust’ deleten, om nostalgie mogelijk te maken?
Natuurlijk had ik toen mijn redenen om te stoppen. En als ik heel eerlijk ben, heb ik de voorbije twee jaar niet één keer heimwee gehad. Niet één keer. Niet naar de job, tenminste. Wel naar een aantal mensen. Niet naar allemaal - en ik ga hier niet in details treden, om redenen die iedereen wel kan begrijpen. Maar met sommige collega’s had ik een meer dan goede band. Maar zelfs als je de laatste dag afspreekt om elkaar af en toe te blijven zien, en hoe goed je ook je best doet achteraf om die afspraak in stand te houden, meestal brokkelt de hele constructie toch geleidelijk af, tot ze ineens om een of andere reden verdwijnt.
Misschien moet het wel zo.
Een werkomgeving heeft een bepaalde invloed op je persoonlijkheid, en op je welbevinden. Maar zolang je er effectief dagelijks in vertoeft, is het erg moeilijk om de volledige impact ervan correct in te schatten. Ergernis - in mijn geval dan - wint het vaak van elke andere emotie. O mde een of andere manier heb ik soms de indruk dat de werkomgeving zowat het enige biotoop is waar je de slechte ervaringen makkelijker onthoudt dan de goede. Tenminste, zolang je er nog werkt. Bizar genoeg komen die goede herinneringen terug boven drijven zodra je gestopt bent met er te werken. Nu ja bij mij toch.
En dus vind ik het fijn om morgen een aantal mensen een keertje te kunnen terugzien.
Nàh.

Creditors have better memories that debtors.
Benjamin Franklin

Einde van de vakantiereses.

De zomervakantie zit er alweer zo goed als op. Nu ja, als ik dat tenminste zo mag zeggen, want eigenlijk heb ik nooit meer vakantie. Dat is een van de nadelen van met pensioen te zijn. (Een :-) is hier wel op z'n plaats, denk ik)
Overigens, wat vakantie betreft: voor mij zijn daar twee versies van: op vakantie zijn, en op reis zijn. Deze twee zijn niét hetzelfde. Op vakantie zijn betekent voor mij: niets moet en alles kan. Op reis zijn betekent toch meer verplichtingen, bezienswaardigheden bezoeken, verplaatsingen maken, compromissen sluiten, veel gedoe, en vaak ook ongewenst gedoe…
De maand juli was een vakantiemaand.
Wat heb ik te melden?
(En nu volgt enig klaroengeschal)
Mijn schrijfplanning klopte niet alleen helemaal, ik ben bijna een volle week eerder dan voorzien op het eindpunt gekomen van de eerste versie van het manuscript van het nieuwe boek. Op dit ogenblik 118000 woorden. Dat zijn er dus minstens 20000 teveel. Die wegwerken is een van de taken die op het lijstje staan. Vermits ik echter nog behoorlijk veel tijd heb vooraleer dit manuscript klaar moet zijn, heb ik besloten om iets te proberen dat ik nog nooit eerder heb gedaan, en waarvan ik helemaal niet weet of ik het kan, en of ik zelfs maar aan de start geraak, laat staan de eindmeet haal. Geen idee. Een sprong in de duisternis, en we zien wel of we met onze kop tegen de muur knallen of niet.
Wat ben ik van plan?
Dat houd ik nog even voor mezelf. Sorry. De motivatie is groot genoeg, ik hoef echt geen extra motivatie te creëren. Maar als het lukt - als ik dus aan de start geraak, zeg maar - laat ik dat niet alleen hier weten, maar dan, en pas dàn, zeg ik er ook meteen bij wàt ik zinnens ben.
Als het lukt, zullen er wel een paar mensen tevreden zijn - denk ik.
Ik in elk geval zeker.
En als het niet lukt - heb ik het op z’n minst geprobeerd. :-)
(Stay tuned)

The true traveler is he who goes on foot, and even then, he sits a lot of the time.
Colette.