Apr 2015

Toneel

Over een tiental dagen gaan we in première.
Nu ja. We. Eigenlijk ze. De spelers. De acteurs. Want voor een regisseur is zo'n première toch net dat beetje anders. Je kan het nog het best vergelijken met een voetbaltrainer. Die kan oefenen en herhalen en uittekenen en verklaren zoveel hij wil, op het veld moeten de spelers het doen. Als trainer kan je nog iemand vervangen, maar meer ook niet. Je impact tijdens het spel is redelijk klein. Als regisseur heb je die mogelijkheid niet eens. Zodra de zaallichten doven, is het 'alle macht aan de acteurs'.
Het zijn de spelers die het moeten doen.
Spelers. Nog iets dat toneel en ploegsport met elkaar gemeen hebben: het element 'spelen'. Het is een spél. En spelen doe je in de eerste plaats om je te amuseren. Omdat je het grààg doet. Omdat het je een fijn gevoel geeft. We spelen allemààl graag. We zijn tenslotte niet voor niks afkomstig van de apen. Toch? Trainingen, repetities, moeten dus in de eerste plaats aangenaam en amusant zijn. Vermoeiend? Ja, natuurlijk. Uiteindelijk hebben de meeste amateurs een fulltime job, en nemen ze het repeteren 's avonds erbij. Maar tegelijk genereert zo'n repetitie ook vaak extra energie, zeker als het om een komedie gaat. Zelfs in die mate dat je na de repetitie nog wat tijd nodig hebt om 'af te winden'. Slapen lukt het eerste half uur vaak niet. Teveel adrenaline.
Er zit iets fundamenteel bevredigend in het als groep naar een gezamenlijk doel werken. Natuurlijk zijn we allemaal individualisten, en dat individualisme wordt door de multinationals via de media voortdurend benadrukt en gestimuleerd. Maar het sàmen een goede voorstelling spelen laat op de een of andere manier toch een 'dieper' gevoel van tevredenheid na. Iets dat appelleert aan een fundamentelere nood. ‘Samen’ zit òòk in onze genen. Het laat mooie herinneringen na, die je lang koestert.
Vraag acteurs maar eens naar hun anekdotes. Zodra ze beginnen te vertellen, stoppen ze niet meer.
Een komedie spelen is natuurlijk wel genadeloos. Het publiek lacht, of het lacht niet. Een toeschouwer die na twee uur ijzige stilte tegen een acteur zegt dat hij ‘zich rot heeft geamuseerd', is niet echt geloofwaardig. En je weet het nooit vooraf.
Maar: wij hebben ons tijdens de repetities wel goed geamuseerd. Fijne groep, ontspannen, elke repetitie telkens wel een moment waarop de lach de boel blokkeert... En dat zal het publiek ongetwijfeld voelen. Het speelplezier zal er zijn, daaraan twijfel ik geen seconde.
Natuurlijk is het op dit ogenblik spannend. De druk stijgt, want over een tiental dagen is het zover. Maar ik heb echt al goed gelachen.
Nu jullie nog. :-)

http://www.vaarttheater.be


The most difficult character in comedy is that of a fool, and he must be no simpleton who plays the part.
Miguel De Cervantes

Vakantie

Begin april. Je vertrekt onder een monotoon grijze lucht. Achter het stuur van de auto suggereert één van de digitale cijfertjes dat het buiten maar vijf graden is. Nu ja: het is tenslotte ook nog vroeg. Vroeg in de dag. Vroeg in het jaar.
Vroeg in het hoofd ook.
De gebruikelijke drukte onderweg.
File op de omwalling rond Brussel. Uiterààrd. De hoofdstad van Europa is getrouwd met de auto - de Ring is een trouwRing. Noblesse oblige.
De heirweg naar Bergen en Cambrai ligt er in zo’n erbarmelijke staat bij dat iederéén er automatisch trager rijdt, zélfs zwarte 4x4’s, met blonde vamps achter het stuur. Waarom die allemaal te grote zonnebrillen dragen, is mij een raadsel.
Voorbij Cambrai, richting Reims. Champagne. Niet alleen de streek. Ook de kwaliteit van de weg. Ook de drukte. Het is bepaald rustig. Op een autoweg? Wat hebben we gemist?
Met een boogje om Dijon. Neen, niet de oude route naar Lyon. Wel die via Dole. Veel rustiger. Naar onze normen.
Neen, niet de klassieke ring rond Lyon. Voor Lyon, afslag, Antoine de Saint-Exupéry, en via Grenoble. Dertig kilometer langer. Honderd kilometer rustiger.
En dan… Bestemming Drôme.
Wat vonden we er uiteindelijk opnieuw? Veertien dagen droom. (Ja, ik weet het, het is een versleten woordspeling. Maar er komt een leeftijd waarop 'versleten' een eretitel wordt. :-) )
Herkenbaarheid. Dorpsbewoners die ons begroeten. Aangenaam zonnetje. Uitgestrekte velden vol gesnoeide wijnranken. Olijfbomen. Fruitbomen in bloei. Eksters, roodborstjes, buizerds, merels, kiekendieven, gaaien, meesjes, vleermuisjes bij schemering, een eerste zwaluw...
Het Hof van Eden. Heden.
The middle of nowhere.
Geen wifi. Geen internet. Géén lawaai - 's avonds slechts vijfendertig decibel. Geméten!
Rust.
Rust en stilte.
Meer moet dat echt niet zijn.
Na drie dagen toch één keertje heel even naar een nieuwsuitzending gekeken. Jesus! Wat een onwaarschijnlijke onzin!
Mensen verschillen. Niet iedereen verlangt hetzelfde. GELUKKIG MAAR!
Er is een verschil tussen ‘op reis gaan’ en ‘vakantie nemen’. Dit was geen reis. Dit was vakantie.
(Zie ook enkele
foto's)


Music is the wine that fills the cup of silence.
Robert Fripp

Wijze woorden

Het was journalist Freek Braeckman die erover begon in De Zevende Dag. Wijze woorden, vond ik.
Vind ik.
Het was in verband met de vliegramp in Zuid-Frankrijk. De snélheid waarmee zowat iedereen probeerde - en nog steeds probeert - om scoops te lanceren, om als eerste iets bekend te maken dat ermee in verband kon worden gebracht, had hem min of meer verbijsterd.
De wijze waarop het onderzoek tot nu toe gevoerd werd, en vooral de manier waarop erover werd gecommuniceerd, was inderdaad redelijk bizar. Elk klein detail waarover men dacht iets te weten, werd meteen bekendgemaakt. Soms door een officiële instantie, soms op Twitter, zelfs soms op Facebook. Iets werd vaak voorgesteld als zijnde een vaststaand feit, om dan even later opnieuw in twijfel te worden getrokken. Familieleden, en familieleden van familieleden, en de huizen van familieleden moesten worden beschermd door de politie. Tegen terroristen? Neen. Tegen een overdaad aan aandacht. Tegen de massa die plots in de auto stapte om te gaan kijken waar de ouders van die piloot wòònden. Tegen ramptoerisme dus!
Wat gingen al die mensen daar in hemelsnaam doén? Gapen naar een gevel? Waarom?
Hoever zijn we nog af van het moment dat iemand wordt gelyncht op basis van geruchten, verspreid op Twitter? Of is dat misschien al ergens gebeurd? Films erover zijn er al.
Manipulatie en
brainswashing.
Tegenwoordig gaat het om éérst te zijn. Accuratesse doet er niet meer toe. Wie als eerste post, krijgt de meeste aandacht.
Want aandacht wordt nu gemeten in
likes en retweets. Of het ook correct is wat men liked en retweet, lijkt geen mens meer te interesseren.
En het ergste van al? Het is onze eigen, verdomde schuld.
Suggestie van Freek Braeckman? Misschien moeten reguliere journalisten maar eens beginnen met zich van deze overhaasting doelbewust te distantiëren, en met zoveel woorden kiezen voor een weliswaar tràgere, maar stevig onderbouwde verslaggeving. Met feiten én duiding, inclusief alle er aan verbonden risico's en gevolgen. De wààrheid in de mate van het onmogelijke laten primeren. Snelheid inruilen voor degelijkheid.
Zoals we 'goedkoop' zouden moeten inruilen voor 'kwaliteit'.
Ik ben helemaal voor.
Wil ik daar ook voor betalen? Ja. Volmondig ja.
Feit blijft natuurlijk dat we allemaal meedoen met die waanzin. Dat we die waanzin in stand houden. Dat we allemaal
retweeten en liken, dat we allemaal worden opgenaaid door de media, die van de realiteit een permanente stofstorm maakt. Ruis, niets anders. Met wizards die die ruis zogezegd kunnen lézen. Vroeger noemde men zo iemand een tovenaar. Nu een Expert. En allemaal met maar één doel: ons dingen doen kopen die we niet nodig hebben.
Reclame. Manipulatie.
Al eens aan gedacht hoe de geschiedenis er zou hebben uitgezien als Twitter in 1934 al had bestaan?

Don't worry about the world coming to an end today. It is already tomorrow in Australia.
Charles Schulz