Herinneringen

Morgen ga ik een keertje terug naar mijn oude werkstek.
Nu ja, niet helemaal. Sinds ik gestopt ben, zijn de mensen met wie ik de laatste vijf jaar van mijn carrière gewerkt heb, verhuisd naar een ander gebouw. Dus helemaal terug naar mijn oude bureautje is het niet. Maar het scheelt dan weer niet zoveel. Ik moet in hetzelfde station van de trein.
Waarom ga ik een keertje terug? Omdat een fijne collega van toen op nu op zijn beurt met pensioen gaat, een afscheidsdrink geeft, en me heeft uitgenodigd.
Leuk toch?
Soms vraag ik me wel eens af wat er eerst komt, nostalgie of een selectief geheugen. Is nostalgie nu het gevolg van een selectief geheugen, of is het net omgekeerd: ga je bepaalde herinneringen ‘onbewust’ deleten, om nostalgie mogelijk te maken?
Natuurlijk had ik toen mijn redenen om te stoppen. En als ik heel eerlijk ben, heb ik de voorbije twee jaar niet één keer heimwee gehad. Niet één keer. Niet naar de job, tenminste. Wel naar een aantal mensen. Niet naar allemaal - en ik ga hier niet in details treden, om redenen die iedereen wel kan begrijpen. Maar met sommige collega’s had ik een meer dan goede band. Maar zelfs als je de laatste dag afspreekt om elkaar af en toe te blijven zien, en hoe goed je ook je best doet achteraf om die afspraak in stand te houden, meestal brokkelt de hele constructie toch geleidelijk af, tot ze ineens om een of andere reden verdwijnt.
Misschien moet het wel zo.
Een werkomgeving heeft een bepaalde invloed op je persoonlijkheid, en op je welbevinden. Maar zolang je er effectief dagelijks in vertoeft, is het erg moeilijk om de volledige impact ervan correct in te schatten. Ergernis - in mijn geval dan - wint het vaak van elke andere emotie. O mde een of andere manier heb ik soms de indruk dat de werkomgeving zowat het enige biotoop is waar je de slechte ervaringen makkelijker onthoudt dan de goede. Tenminste, zolang je er nog werkt. Bizar genoeg komen die goede herinneringen terug boven drijven zodra je gestopt bent met er te werken. Nu ja bij mij toch.
En dus vind ik het fijn om morgen een aantal mensen een keertje te kunnen terugzien.
Nàh.

Creditors have better memories that debtors.
Benjamin Franklin