Leeftijd of ouderdom?

Het is me de voorbije dagen verschillende keren overkomen. Mensen die me spontaan aanspraken en vroegen 'hoe ik me nu voelde'. Mensen die me de voorbije tien jààr niet één keer hebben gevraagd hoe ik me nu voelde, worden nu blijkbaar massaal overvallen door de onbedwingbare drang om te informeren naar mijn welbevinden.
Waarom? Omdat ik nu zestig ben?
Sorry, boys en girls, ik voel geen verschil. Emotioneel niet, en fysiek niet. Maar ik ben dan ook een believer - iemand die gelooft dat de mens op een bepaald ogenblik in z'n jeugd stopt met emotioneel groeien, en dat hij daarna z'n leven lang die leeftijd behoudt.
Ik denk dat ik gestopt ben op m'n dertiende. (Er zijn heel wat kennissen die me ongetwijfeld volmondig gelijk zullen geven. :-) )
En ja, hoor: er zijn wel degelijk uitzonderingen die oud gebòren zijn, en negentig jaar nodig hebben om hun eigenlijke leeftijd te bereiken. Maar volgens mij zijn dat uitzonderingen.
In ons dorp zei men vroeger altijd: 'Ons Heer moet z'n getal hebben'. Ik heb me daar altijd bij afgevraagd waaròm. Waarom moet Ons Heer z'n getal hebben? Om de diversiteit in stand te kunnen houden? Omdat, als er van alle soorten voldoende exemplaren zijn, je een betere mix krijgt, waardoor je sterkere en meer weerbare nakomelingen krijgt?
En ik die dacht dat dat de essentie van de evolutietheorie was.
Ah!
Met 'Ons Heer' bedoelden ze toen Darwin!
Got it!
ik heb weeral wat bijgeleerd vandaag.
De woorden 'leeftijd' en 'ouderdom' zelf zijn overigens best wel intrigerend.
'Leeftijd' is duidelijk: letterlijk de tijd dat je al geleefd hebt. De leef-tijd.
No problem. Maar ouderdom. Hoever staat dat van 'hoe ouder, hoe dommer'? Bedoelt men in plaats van 'hij heeft al een zekere ouderdom', hij IS ouderdom? Ouderdòm, dus. Hij heeft last van ouderdom-heid. Zoiets?
Sommige mensen hebben op jonge leeftijd al last van ouderdom-heid. Of is het ouder-domheid?
Waarom komen er daar trouwens zoveel van op tv?
Eigenlijk is het leeftijdsbesef een gevolg van ons vermogen tot herinneren. Ik durf er om te wedden dat een hond of een kat geen flauw idee heeft over hoe lang hij of zij al op de aarde rondloopt. Als zijn of haar poten plots strammer worden, denk ik niet dat zo'n dier de bedenking maakt dat het ineens met ouderdomsverschijnselen te maken krijgt. Als je het je niet kunt herinneren, kun je ook niet vergelijken, en heb je ook geen last van het resultaat van de vergelijking. Wij mensen doen echter niets liever. We vergelijken haast constant: vroéger was het beter, dààr was het beter, dié was beter... Met als gevolg, onvrede over de huidige situatie.
Was de regel niet pluk de dag? Vergelijk de dag met alle vorige, en klaag dan dat het vroeger beter was, lijkt me niet zo’n goed advies. Het verandert namelijk niks aan déze dag. Als je focust op vergelijken, levert dat vaak sjagrijn en heimwee op. En wat heb je daaraan?
Leve tram zes dus.
En aan alle jongeren, die nu 'oude zageman' roepen, nog dit: ik ben alvast to hier geraakt. Ik heb al heel wat gehad. Dit nemen ze mij alvast niet meer af.
Ik hoop alvast dat jullie ook zoveel geluk mogen hebben. :-)

Good judgement comes from experience. Experience comes from bad judgement.
Unknown.